Verschillende delen van de boswachterij Kootwijk zijn in de afgelopen eeuwen geteisterd door grote bosbranden. De grootste bosbrand uit de geschiedenis was op 28 mei 1929. De brand ontstond langs de Harskamperweg, tussen de Heetweg en de Hoogbuurloseweg.
De bosbrand in het Stroese Zand op 6 juli 1976 ligt bij velen nog vers in het geheugen. Naar later bleek had een pyromaan het kurkdroge grove dennenbos in brand gestoken. Hij stond later met een filmcamera tussen de toeschouwers. Fotograaf Jan Pit zette hem bij toeval op de foto en toen de man werd gezocht kon hij de foto bij de politie inleveren en werd de man opgepakt.
Vandaag rijden wij door het gebied waar een grote bosbrand woedde in 1995. Een bermbrandje langs de snelweg A1 door de boswachterij Kootwijk groeide op 11 augustus van dat jaar uit tot een enorme vuurzee, die door een plotseling draaiende wind zelfs de snelweg kon oversteken. Het vuur veroverde een dennenbos en heideterrein met jeneverbessenstruiken van ongeveer 80 hectare. De jeneverbes is zeer zeldzaam in ons land en juist in het verbrande gebied stonden enkele struwelen met fraaie exemplaren. Bij vorige bosbranden haalde Staatsbosbeheer alle verkooide bomen weg. Maar de inzichten zijn veranderd. Na de bosbrand van 1995 is alles gewoon blijven staan of liggen om insecten en vogels ruimbaan te geven. Tussen de verbrande bomen ligt nu een schitterend mostapijt, dat in het vroege voorjaar heel mooi bloeit, het mos verandert in gras en jonge boompjes gaan weer groeien. De ontwikkeling van de natuur is nog niet klaar. En zo wordt het verbrande bos ieder jaar weer anders en mooier.

De naam Kootwijk (wijk van kooien) verwijst naar de talloze schaapskooien die in het verre verleden er rond deze nederzetting lagen. Maar tegenwoordig zijn de arme schapenboeren zijn verdwenen. Het schaap is ingeruild voor het paard en in het hele gebied zijn de rommelige weiden veranderd in smetteloze gazons waar paarden grazen achter strak in het gelid staande afrastering.

Tijdens opgravingen tussen 1971 en 1975 werden op het Kootwijkerzand resten van een vroegmiddeleeuwse nederzetting gevonden, die waarschijnlijk in de twaalfde eeuw door het zand is bedekt. Misschien zijn de boeren uit dit gebied naar de Gelderse Vallei getrokken of hebben ze het dorp Kootwijk gesticht, waarvan de naam pas in de veertiende eeuw wordt genoemd.

In een beschrijving uit 1744 wordt van Kootwijk gezegd: "een gering dorp, is midden op de rugge der Veluwe, op een schralen bodem gelegen". Dit laatste sloeg en slaat op de uitgestrekte heidevelden die ook nu nog in de omgeving, vooral in de richting van Kootwijk-Radio, zijn te vinden.

Er wordt wel verteld dat de Fransen, toen zij in 1672 ons land binnenvielen, het dorp Kootwijk niet konden vinden. Helemaal ondenkbaar is dat natuurlijk niet, het ligt te midden van uitgestrekte bossen en heidevelden en het hoog opgaand geboomte op de Brink rondom de kerk kan het dorp aan het oog van de militairen hebben onttrokken. Tot diep in de twintigste eeuw gaf slechts een landweggetje of karrenspoor toegang tot het rustieke dorpje met het kerkje en de put op de Brink als middelpunt.

Ten oosten van het dorp Stroe ligt de Stroeër Heide en het Kootwijkse Veld. Het is een groot heidegebied waar je meer dan twee kilometer ver kunt kijken. Het is een gedeelte van de boswachterij Kootwijk waar door de eeuwen heen nauwelijks iets is veranderd. In de eerste helft van deze eeuw zijn veel heidevelden ontgonnen en veranderd in landbouwgrond en bos. In de jaren zestig kwam er op aandringen van natuurbeschermers een einde aan die ontginningen. Langs de randen van de heide werden aan het eind van de 19e eeuw ontelbaar veel scherven van oud vaatwerk en vuurstenen voorwerpen, zoals speerpunten en beitels gevonden. Vanwege de vele historische vondsten constateerde de toenmalige burgemeester ‘dat Stroe tot de oudst en langst bewoonde streek deze gemeente behoort’. Op een paar grafheuvels na is van dit alles niets meer te zien, maar de mooie heide is er nog. In de afgelopen jaren is de Stroeër Heide steeds droger geworden, met als gevolg dat nagenoeg alle weidevogels zijn verdwenen. Vogels die nog wel te zien zijn, zijn de buizerd, torenvalk, raaf, tortelduif, de grote lijster, boompiepers, veldleeuwerikken, tapuiten, af en toe de klapekster en een enkele kievit. Al bijna tien jaar grazen er koeien op de Stroeër Heide. Door deze begrazing kan de hei weer in oude staat terug worden gebracht en wordt vergrassing tegen gegaan.