De naam Kootwijk (wijk van kooien) verwijst naar de talloze schaapskooien die in het verre verleden er rond deze nederzetting lagen. Maar tegenwoordig zijn de arme schapenboeren zijn verdwenen. Het schaap is ingeruild voor het paard en in het hele gebied zijn de rommelige weiden veranderd in smetteloze gazons waar paarden grazen achter strak in het gelid staande afrastering.

Tijdens opgravingen tussen 1971 en 1975 werden op het Kootwijkerzand resten van een vroegmiddeleeuwse nederzetting gevonden, die waarschijnlijk in de twaalfde eeuw door het zand is bedekt. Misschien zijn de boeren uit dit gebied naar de Gelderse Vallei getrokken of hebben ze het dorp Kootwijk gesticht, waarvan de naam pas in de veertiende eeuw wordt genoemd.

In een beschrijving uit 1744 wordt van Kootwijk gezegd: "een gering dorp, is midden op de rugge der Veluwe, op een schralen bodem gelegen". Dit laatste sloeg en slaat op de uitgestrekte heidevelden die ook nu nog in de omgeving, vooral in de richting van Kootwijk-Radio, zijn te vinden.

Er wordt wel verteld dat de Fransen, toen zij in 1672 ons land binnenvielen, het dorp Kootwijk niet konden vinden. Helemaal ondenkbaar is dat natuurlijk niet, het ligt te midden van uitgestrekte bossen en heidevelden en het hoog opgaand geboomte op de Brink rondom de kerk kan het dorp aan het oog van de militairen hebben onttrokken. Tot diep in de twintigste eeuw gaf slechts een landweggetje of karrenspoor toegang tot het rustieke dorpje met het kerkje en de put op de Brink als middelpunt.

Ten oosten van het dorp Stroe ligt de Stroeër Heide en het Kootwijkse Veld. Het is een groot heidegebied waar je meer dan twee kilometer ver kunt kijken. Het is een gedeelte van de boswachterij Kootwijk waar door de eeuwen heen nauwelijks iets is veranderd. In de eerste helft van deze eeuw zijn veel heidevelden ontgonnen en veranderd in landbouwgrond en bos. In de jaren zestig kwam er op aandringen van natuurbeschermers een einde aan die ontginningen. Langs de randen van de heide werden aan het eind van de 19e eeuw ontelbaar veel scherven van oud vaatwerk en vuurstenen voorwerpen, zoals speerpunten en beitels gevonden. Vanwege de vele historische vondsten constateerde de toenmalige burgemeester ‘dat Stroe tot de oudst en langst bewoonde streek deze gemeente behoort’. Op een paar grafheuvels na is van dit alles niets meer te zien, maar de mooie heide is er nog. In de afgelopen jaren is de Stroeër Heide steeds droger geworden, met als gevolg dat nagenoeg alle weidevogels zijn verdwenen. Vogels die nog wel te zien zijn, zijn de buizerd, torenvalk, raaf, tortelduif, de grote lijster, boompiepers, veldleeuwerikken, tapuiten, af en toe de klapekster en een enkele kievit. Al bijna tien jaar grazen er koeien op de Stroeër Heide. Door deze begrazing kan de hei weer in oude staat terug worden gebracht en wordt vergrassing tegen gegaan.

In het natuurgebied Maanschoten staan eikenstrubben ook wel hakhoutstoven genoemd. Ze zijn ontstaan door het steeds weer afhakken van de bovenste delen van de eik. Eerst was het één stam,maar door het afhakken ontstonden steeds meer uitlopers. Er wordt beweerd dat de oudste van deze hakhoutstoven wel 2500 jaar oud zijn.
In boswachterij Maanschoten groeien jeneverbesstruiken, een conifeer die van nature in Nederland voorkomt en groeit in heidelandschap op schrale grond. Inmiddels is de jeneverbes tot zeldzame soort is verklaard en wettelijk beschermd. Staatsbosbeheer is bezig om de jeneverbes meer ruimte te geven, oprukkende concurrerende gewassen worden daarom met wortel en al verwijderd.
Tussen de jeneverbesstruiken groeit kraaiheide, een heidesoort die veel voorkomt in Scandinavië, maar verder zuidwaarts in Nederland bijna niet meer. Kraaiheide is tweehuizig, in het voorjaar hebben de planten roze bloemetjes en in de zomer hebben de vrouwelijke planten zwarte bessen.

Het Aardhuis dankt zijn naam aan de Aardmansberg waarop het is gebouwd. Het is een pittoresk stukje Oranje geschiedenis binnen het terrein van Kroondomein Het Loo nabij Hoog Soeren (Apeldoorn).In 1861 gaf Z.M. Koning Willem III (1817-1890) opdracht tot de bouw van het pand. Het doel was om dit te gebruiken voor bijeenkomsten met militaire autoriteiten en als plaats om te rusten tijdens de jacht

Na zijn dood werd het accent door Z.K.H. Prins Hendrik (echtgenoot van Koningin Wilhelmina) meer op de jacht gelegd. Hierdoor ontstond de aanduiding "Jachtchalet".
Nu is het een museum en een wildpark
Zie ook de website van het Aardhuis voor meer informatie.

De naam Halte Assel komt van een voormalige treinstation dat ondermeer gebruikt werd door Koning Willem III en later ook door prins Hendrik om naar hun jachtchalet het Aardhuis in het Kroondomein te reizen.
Rond 1918 werd tijdens de bouw van het zendstation Radio Kootwijk vanaf Assel een enkelbaans spoorlijntje aangelegd voor de aanvoer van bouwmaterialen.
In 1935 werd Halte Assel gesloten, waarna het van 1943 tot 1944 weer kort in gebruik werd genomen door de Wehrmacht. In 1972 is het stationsgebouw gesloopt.
Tegenwoordig staat op de plek van het station het eethuis Halte Assel waar menig passant even pauzeert voor een hapje of drankje.